.::ความจริงเลี้ยงชีวิต ความฝันเลี้ยงจิตวิญญาณ::.

ไขกุญแจปริศนา Le Code Da Vinci  จาก www.onopen.com

 

- ปาลีรัฐ ศรีวรรณพฤกษ์ -

ที่ระดับความสูงหลายหมื่นไมล์ ผมนั่งพิจารณาถึงภารกิจที่ได้รับมอบหมาย

อาจจะถือว่าเป็นรางวัลชิ้นโตสำหรับข้าราชการระดับห้า กระทรวงตรวจสอบความลับแห่งชาติก็ได้ ในการที่เจ้านายของผมเรียกไปพบในบ่ายแก่ๆ ของหนึ่งในห้าวันของสัปดาห์นี้ เพื่อที่จะบอกว่า ผมได้รับภารกิจพิเศษในการเดินทางไปประเทศฝรั่งเศส เพื่อตามรอยฆาตกรรมต่อเนื่องห้ารายที่ปารีส

ผมคิดว่าพวกคุณคงจะจำคดีฆาตกรรมต่อเนื่องทีปารีสคดีนั้นได้ คดีที่เกี่ยวข้องกับสมาคมลับ เส้นกุหลาบ ปิรามิดหัวกลับ โรเบิร์ต แลงดอน โซฟี เนเวอร์ ดาวินชี่ มาดอนน่า ออฟ เดอะ ร็อค โมนาลิซ่า ฯลฯ

ใช่ครับ.. ผมกำลังพูดถึงคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เกิดขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ลูฟ ที่เกี่ยวข้องกับรหัสลับดาวินชี่อันลือชื่อ เจ้านายของผมท่านได้รับคำสั่งมาจากหน่วยเหนือว่า ถึงเวลาแล้วที่กระทรวงตรวจสอบความลับแห่งชาติจะต้องไขความลับในเรื่องนี้เสียที ภายหลังจากที่กระทรวงความเชื่อและความหลงใหลแห่งชาติรายงานตัวเลขของประชาชนผู้หลงใหลในเรื่องรหัสดาวินชี่มีจำนวนมากขึ้นทุกวัน

อย่างที่กล่าวไปแล้วข้างต้นว่าผมทำงานในกระทรวงตรวจสอบความลับแห่งชาติ

นโยบายของกระทรวงของผมก็คือการไขความลับและปริศนาทุกชนิด การตามล่าหาความจริงคือหัวใจของการทำงานของผม

ผมมานั่งทบทวนถึงเหตุผลที่ผมถูกเลือกให้รับภารกิจนี้ จิตใจที่ฟุ้งซ่านล่องลอย และการคำนึงถึงปริศนาที่แก้ไม่ตกในบางข้ออาจจะเหมาะสมกับเวลาสิบสี่ชั่วโมงในการเดินทางไปถึงที่หมายโดยวิศวกรรมอากาศยานที่พัฒนามาจากความอยากบินของสองพี่น้องตระกูลไรท์

..ความอยากบินของสองพี่น้องตระกูลไรท์..

บางทีสองพี่น้องตระกูลไรท์คงไม่รู้หรอกว่า ความรู้สึกอยากบินเพียงชั่วพริบตาเดียวของเขาขับเคลื่อนโลกได้มากมาย ผมจะปลอบประโลมเพื่อนผู้ท้อแท้ในการศึกษาต่อในต่างประเทศเสมอว่า ในยุคสมัยของเราๆ อะไรๆก็ช่างแสนจะสะดวกสบาย เดินทางเพียงสิบสี่ชั่วโมงก็ถึงทวีปยุโรป หรือจะมีตัวเลขที่มากขึ้นก็เพียงเท่าตัวสำหรับการเดินทางไปศึกษาต่อในทวีปอเมริกาเนื่องจากอาจจะต้องมีการต่อเครื่องบินเล็กไปในบางรัฐ ต่างจากสมัยคุณพ่อคุณปู่ หรือสมัยนักเรียนไทยที่ไปเรียนยุโรปอเมริการุ่นแรกๆ แถมจะว่าไปการติดต่อสื่อสารในสมัยนั้นก็ลำบากไม่ได้ต่างกัน ต่างจากการพูดคุยผ่านปลายนิ้วตามโปรแกรมมหัศจรรย์ต่างๆ ซึ่งพัฒนาต่อไปเรื่อยๆจนเป็นการคุยกันแบบโทรศัพท์

ความอยากบินของสองพี่น้องตระกูลไรท์ในตอนนั้น ก็คงไม่ได้ต่างกับความอยากรู้ความจริงของผมในตอนนี้ สองพี่น้องตระกูลไรท์เสาะหาหนทางและความจริงในการคิดค้นและพัฒนาวิศวกรรมอากาศยาน ผมซึ่งคงยิ่งใหญ่ไม่เท่าทั้งสองคนก็เพียงอยากรู้ความจริงในเรื่องความลับของการฆาตกรรมต่อเนื่องห้ารายที่ปารีสเหมือนกัน ผมอยากรู้ว่าพวกเขาโดนฆ่ากันเพราะอะไรกันแน่ แรงจูงใจคืออะไร สิ่งที่พวกเขาตามหามีจริงหรือไม่ ถนนหนทางที่บรรยายไว้มีตัวตนจริงหรือเปล่า หรือผมเองจะพบเบาะแสอื่นของฆาตกรรมดังกล่าวจากการเดินทางตามที่ได้รับมอบหมายของผม

บางทีคนเราก็ขับเคลื่อนได้ง่ายๆ เพียงอาศัยความอยาก

ผมเองก็อยู่ในข่ายนั้น ผมอยากรู้ความจริงจากความลับที่ซ่อนอยู่ สิ่งนี้เองที่ทำให้ผมทำงานกับกระทรวงตรวจสอบความลับแห่งชาติได้เป็นเวลานานจนเกือบจะเป็นเลขสิบหลัก ในครั้งนี้ก็่เช่นกัน ผมอดยอมรับกับตัวเองไม่ได้ว่า นอกเหนือไปจากการอยากปฏิบัติตามภารกิจนี้ให้ลุล่วงไปเพราะเป็นงานที่ได้รับมอบหมายแล้ว ผมปฏิเสธตัวเองไม่ได้ว่ามันมีความอยากรู้โดยส่วนตัวของผมปะปนอยู่ด้วย บางทีการทำงานชิ้นนี้อาจจะมีข้อดีกว่างานชิ้นอื่นๆที่ผมเคยผ่านมาอยู่นิดหน่อย ตรงที่ผมเองก็อยากรู้ความลับในเรื่องดังกล่าวเฉกเดียวกัน แม้ว่าในบางครั้งผมจะเคยสงสัยว่า ความจริงกับความลับ คือคำตอบของกันและกันแน่หรือ?

....

งานประดิษฐ์อันพัฒนามาจากความอยากท่องไปบนฟ้าของสองพี่น้องตระกูลไรท์พาผมลงสู่ท่าอากาศยานระดับชาติ ชาล์ล เดอ โกล ท่าอากาศยานที่ตั้งชื่อตามผู้นำประเทศฝรั่งเศสสมัยสาธารณรัฐ ผมไม่รอช้ารีบเรียกรถรับจ้างไปยังสถานที่พัก

ผมเลือกที่พักที่เดียวกับ โรเบิร์ต แลงดอน ภายหลังได้รับการอนุมัติงบในการแกะรอยครั้งนี้เป็นตัวเลขที่สูงเอาการอยู่ สิ่งหนึ่งที่เจ้าหน้าที่ใหม่ของกระทรวงนี้ต้องท่องจำให้ขึ้นใจ ก็คือ การทับรอยเป็นเทคนิคการค้นหาความลับที่ดีที่สุด การแกะรอยในครั้งนี้ก็เช่นกัน ผมยินดีที่จะได้ทับรอยแรกจากการเข้าพักในโรงแรมเดียวกับ โรเบิร์ต แลงดอน โดยการชำระเงินค่าห้องพักที่ราคาถูกที่สุดของโรงแรมในราคาคืนละหกร้อยแปดสิบยูโร

โรงแรม Ritz ตั้งอยู่ที่เลขที่ 15 Place de Vendôme อยู่เลยถนนริโวลี่ อันเป็นถนนเส้นเดียวกับที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ลูฟมาสองช่วงตึก ผมแหงนหน้ามองดูสถาปัตยกรรมหินที่สร้างไว้เป็นทางเข้า มันเป็นประตูหินโค้ง สร้างขึ้นในศตวรรษที่สิบเจ็ดเพื่อให้ดูกลมกลืนกับความหรูหราของจัตุรัสแห่งนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหตุใดความหรูหราของสภาพแวดล้อมแถวนี้จะทำให้เกิดเป็นศัพท์ว่า ritzy ซึ่งเป็นคำคุณศัพท์ที่ใช้ในหมู่ชาวปารีสทั่วไปในการบ่งบอกถึงความหรูหรา โรงแรมดังกล่าวเป็นที่พำนักของนักเขียนชื่อดังมาหลายชั่วคน รวมทั้งนักเขียนคนโปรดชาวอเมริกันของผม – แฮมมิงเวย์

ความหรูหราของโรงแรมทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเล็กนิดเดียว

....

ยวดยานในท้องถนนปารีสช่างมากมาย ผู้คนเดินกันขวักไขว่ ผมมองเห็นความหลายหลายทางสัญชาติและวัฒนธรรมในอยู่ในห้วงสายตา บางคนบอกว่าความแตกต่างทางวัฒนธรรมคือเสน่ห์ของปารีส แต่บางคนก็บอกว่าความแตกต่างหากหลายทางวัฒนธรรมนี่แหละที่ทำให้เสน่ห์ที่แท้จริงของปารีสขาดหายไป

พิพิธภัณฑ์ลูฟ

อย่างไม่มีเวลาพินิจพิจารณาวิวทิวทัศน์มากนัก ผมตัดสินใจเริ่มการแกะรอยของผมในที่เกิดเหตุที่แรกในคืนแห่งการฆาตกรรมต่อเนื่องนั้น

พระราชวังเก่าแก่แห่งนั้น—พิพิธภัณฑ์ลูฟ

...

จากการเดินสองช่วงตึกจากโรงแรมและการรู้จักเมืองหลวงที่โรแมนติกที่สุดในโลกแห่งนี้ผ่านแผนที่เมโทรสายหมายเลขหนึ่ง ผมพบเป้าหมายแรกในการแกะรอยตั้งอยู่ไม่ไกล ระบบการขนส่งของปารีสช่างสะดวกสบาย การวางระบบเมโทรทางเข้าทางเดียว แต่ไปแยกรถไฟที่จะไปปลายทางและต้นทางเอาไว้ภายในสถานีจะไม่ก่อให้เกิดปัญหาในการเดินขึ้นลงเพราะผิดสาย

เมโทรสายหนึ่งมีสีเหลือง ตัดผ่านใจกลางกรุงปารีส จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนจะขวักไขว่ มีทั้งชาวปารีสเองและนักท่องเที่ยว เพราะเมโทรสายดังกล่าวพาดผ่านสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของปารีสมากมาย นับตั้งแต่พิพิธภัณฑ์ลูฟ ที่ผมกำลังจะไปถึง ถนนชอง เอลิเซ่ ประตูชัย สถานที่ทำการเมือง หรือจะเป็นจตุรัสดาวอันลือชื่อ น่าเสียดายที่ว่าผมคงไม่มีโอกาสเดินทางไปดูสิ่งก่อสร้างที่สวยงามบนเมโทรสายนี้ครบทั้งหมด ผมอิจฉาคนปารีสเหลือเกินที่มีโอกาสนั่งรถผ่านสิ่งก่อสร้างอันสวยงามนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

พิพิธภัณฑ์ลูฟตั้งอยู่ที่ถนนริโวลี่ (rivoli) ย่านการค้าที่มีผู้คนคร่ำคร่า ด้านตรงข้ามถนนเป็นสวนตุยเลอรี (Jardin des Tuileries) ที่ยาวเหยียดไปถึงพิพิธภัณฑ์ ในด้านซ้ายของสวนตุยเลอรี่ ติดกับจัตุรัสลากงกอร์ด ( Place de la Concorde) โดยมีเสาโอบิลิกซ์ที่ ตั้งอยู่ตรงกึ่งกลางจัตุรัสซึ่งถูกนำมาจากสุสานของฟาโรห์รามเซสที่สอง ในเมืองลักซอร์

เสาดังกล่าวสร้างขึ้นเมื่อสามพันปีก่อน และถูกนำมาไว้ ณ ที่จัตุรัสนี้ในปี 1836

จัตุรัสลากงกอร์ดมีความสำคัญและเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์บ้านเมืองในปารีสหลายประการ รวมทั้งถึงเหตุการณ์ในวันที่ 17 มกราคม 1793 ซึ่งก็คือการประหารชีวิตพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ด้วยเครื่องกิโยติน ภายหลังการประหารชีวิต พระเศียรของพระองค์ก็ถูกชูให้ประชาชนเห็นโดยทั่วกัน

อากาศในตอนต้นฤดูใบไม้ผลิทำให้สวนนี้สวยงามมีเสน่ห์ไปในแบบของตนเอง ผมทอดสายตาดูตุ่มตาของยอดไม้ที่กำลังจะผลิดอกออกใบแล้วก็ได้คำตอบว่า เหตุใดกษัตริย์ของยุโรปเกือบทุกพระองค์จึงโปรดปรานการเฝ้ามองดูทิวทัศน์ผ่านทางสวนในยามที่จิบน้ำชายามบ่าย สวนตุยเลอรีถูกออกแบบโดยนักภูมิสถาปัตย์ชื่อ เลอโนตร์ (Le Nôtre) ผู้ออกแบบสวนในพระราชวังแวร์ซายส์และพระราชวังอื่นๆอีกหลายแห่ง ภายในสวนเป็นทางเดินกว้างกับสนามหญ้าเล็กๆ มีหมู่รูปปั้นตั้งอยู่ท่ามกลางทิวไม้

ผมชำระเงินเข้าชมพิพิธภัณฑ์ที่ดีที่สุดในโลกแห่งนี้เป็นจำนวน 7.50 € แอบตำหนิตัวเองไม่ได้ที่ไม่ตรวจสอบข้อมูลให้ดีว่าพิพิธภัณฑ์ดังกล่าวจะเก็บค่าเข้าชมเพียงค่อนเดียว หรือ 4€ ภายหลังเวลาสิบห้านาฬิกาของทุกวัน ตามประวัติพิพิธภัณฑ์ลูฟเป็นพระราชวังกษัตริย์ในยุคศตวรรษที่สิบสามและเป็นที่ประทับของกษัตริย์เรื่อยมาจนถึงปี 1793 ก่อนที่จะเปลี่ยนให้เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก จัดแสดงศิลปะวัตถุตั้งแต่สมัยโรมัน กรีก อิยิปต์ ไล่มาจนถึงภาพเขียนยุคเรเนสซองส์

บางทีชาวฝรั่งเศสอาจจะมีความสามารถพิเศษในการเก็บของดีของคนอื่นมาไว้กับตัวเองมากกว่าที่คิด แต่จะถึงอย่างไร มันก็มีประโยชน์มากสำหรับนักท่องเที่ยวแบบ “วันสต๊อป” ที่ไม่ได้มีโอกาสได้ไปตามรอยประวัติศาสตร์โลกได้ในทุกทวีป การชำระเงินค่าเข้าชมเพียงเจ็ดยูโรห้าสิบซองตีมจึงอาจจะเป็นวิธีการดีในการเดินทางล่องไปในโลกประวัติศาสตร์ที่ราคาถูกที่สุดก็เป็นได้

มีคนกล่าวว่าการเดินทางชมศิลปะวัตถุตลอดจนภาพเขียนในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ต้องใช้เวลาเป็นอาทิตย์ เพื่อที่จะมองดูและชื่นชมกับการจัดแสดงศิลปะวัตถุในลูฟซึ่งแบ่งออกได้เป็นสิบประเภท กล่าวคือ ศิลปะวัตถุของตะวันออกกลาง ศิลปะวัตถุอิยิปต์ ศิลปะวัตถุกรีกและโรมัน รูปปูนปั้น วัตถุทั่วไป (อาทิ มงกุฎ หรือเครื่องใช้ส่วนพระองค์ของพระนาง มารี อังตัวแนตต์) ภาพวาดมีชื่อเสียง ศิลปะกราฟฟิค ศิลปะวัตถุในสมัยกลาง และส่วนที่เรียกว่าสถาปัตยกรรมของลูฟ

ผมมุ่งหน้าไปยังส่วนที่จัดแสดงภาพวาดอย่างไม่รอช้า ห้องจัดแสดงภาพวาดถูกแบ่งเป็นสองชั้น แต่มีทั้งหมดสามทางเดิน ทางเดินที่หนึ่งคือทางเดินในชั้นสอง ปีก Sully เป็นห้องภาพเขียนฝรั่งเศสเสียเจ็ดห้อง ห้องที่แปดคือห้องเก็บภาพเขียนของ Carlos Besteigui เป็นห้องที่รวบรวมผลงานของศิลปินต่างๆไว้ด้วยกัน ตามการบริจาคภาพวาดของเจ้าของห้อง ทางเดินที่สองในสามของปีกทั้งหมดคือทางเดินในชั้นสองของปีก Richelieu เป็นห้องแสดงภาพเขียนฝรั่งเศสและภาพเขียนฮอลแลนด์ และสำหรับทางเดินสุดท้ายคือทางเดินในชั้นหนึ่ง ปีก Denon ประกอบด้วยห้องแสดงภาพเขียนจำนวนหกห้อง เป็นห้องภาพเขียนฝรั่งเศสยุคนีโอคลาสสิคและยุคโรแมนติกเสียสองห้อง นอกนั้นเป็นภาพเขียนอิตาเลียน อันประกอบไปด้วยแกรนด์ แกลอรี่สองห้อง ห้องจัตุรัส และห้องที่เกิดเรื่องราว – ห้องเลอ จากง อันเป็นที่อยู่ของเธอ –โมนาลิซ่า

โรเบิร์ต แลงดอนเรียกห้องดังกล่าวว่า salle d’Etat ซึ่งเป็นการเรียกชื่อตามประวัติของห้องนี้ที่มีการประชุมนิติบัญญัติในสมัยพระเจ้านโปเลียนที่สาม ตั้งแต่ปี 1859 ก่อนที่จะถูกปรับปรุงเป็นห้องจัดแสดงภาพเขียนในปี 1878 โดยห้องดังกล่าวถูกเรียกชื่อตามภาพเขียน – La jaconde อันเป็นชื่อที่เธอถูกเรียกขานในภาษาฝรั่งเศส ซึ่งมีความหมายว่า หญิงอันเป็นที่รัก

น่าแปลกใจที่ประเทศฝรั่งเศสโด่งดังมีชื่อเสียงจากภาพเขียนของประเทศอิตาลี

ผมฝ่าฝูงชนมากมายไปมองดูเธอ—Mona Lisa เธอมีขนาดเพียง 31×21 นิ้ว ขนาดเล็กกว่าที่ผมเห็นมากมายนัก รอยยิ้มของเธอลึกลับ เธอทำท่าเหมือนรู้ความลับอะไรบางอย่าง ผมยืนมองดูเธอจากทางซ้าย ผมมองดูเธอจากทางขวา ผมพบว่าเธอตัวใหญ่กว่าเดิมเมื่อมองดูจากทางซ้าย ผมพบว่าเส้นขอบฟ้าที่ดาวินชี่วาดไว้ในทางซ้ายและทางขวาของรูปมีขนาดไม่เท่ากัน

น่าแปลกใจ ผมกลับไม่รู้สึกว่าเธอยิ่งใหญ่ บางทีเธออาจจะยิ่งใหญ่เพราะดาวินชี่บอกว่าเธอเป็นผลงานที่ดีที่สุดของเขาก็เป็นได้ แต่เธอมิได้ยิ่งใหญ่โดยการใช้เทคนิคการวาดรูปของดาวินชี่ที่เรียกว่า สฟูมาโต อันเป็นเทคนิคการวาดภาพแบบมัวๆ ที่ดาวินชี่ถนัดนัก ผมพบเทคนิคดังกล่าวอีกหนเมื่อเดินห่างจาก “คนดัง” ของลูฟออกมาที่ทางเดินข้างห้อง

ในวันที่เกิดเหตุฆาตกรรมวันนั้น โซฟี เนเวอร์ คงจะเดินไม่ทันหัวใจที่รุ่มร้อนไปยังภาพมาดอนน่า ออฟ เดอะ ร็อค ที่ที่คุณตาของเธอซ่อนปริศนาไว้อีกข้อ แต่อย่างน้อยโซฟี เนเวอร์ก็คงจะเดินได้สะดวกสบาย ต่างกับผมในตอนนี้ที่เดินเบียดคลื่นมหาชนจำนวนมาก จนรู้สึกราวกับว่าตนเองไหลไปตามการเบียดเสียดเยียดยัดของฝูงชน บางทีคนที่อยากรู้ความจริงในเรื่องเดียวกับผมอาจจะมีมากกว่าที่คิด

ภาพมาดอนน่า ออฟ เดอะ ร็อค ที่อยู่ในลูฟเป็นภาพเขียนขนาดสูงห้าฟุต เป็นฉากอันเกิดขึ้นจากจินตนาการของดาวินชี่ ประกอบไปด้วยพระแม่มารีประทับอยู่กับองค์พระเยซูขณะเป็นทารก จอห์นเดอะเบ๊บติส และเทพยูเรียล ผมพิจารณาเห็นกรงเล็บของพระแม่มารีก็งองุ้มเหมือนกรงเล็บเหยี่ยว และเทพยูเรียลที่ทำท่าเชือดคอพระเยซู ใกล้ๆรูปมาดอนน่า ออฟ เดอะ ร็อค คือภาพ Saint John Baptise อันเป็นรูปวาดของดาวินชี่ที่ดีที่สุดในความเห็นของผม ดาวินชี่ใส่สีหน้าแววตาของ Saint John Baptise ได้ชัดเจนราวรูปถ่าย

วูบหนึ่งผมคิดไปว่า หากสมัยนั้นมีกล้องถ่ายรูป อัจฉริยะผู้นี้จะถ่ายภาพออกมาเป็นอย่างไร

....

ณ มุมชั้นบนของลูฟ ผมทอดสายตามองไปวิวนอกหน้าต่าง

ผมไม่แปลกใจเลยว่า เหตุใดพระนางมารีอังตัวแนตต์จะหนีออกจากปารีสไม่ได้ ทั้งที่พระองค์ส่งสาส์นไปขอความช่วยเหลือจากออสเตรียได้สำเร็จจนมีรถม้ามาตระเตรียมการรอพระองค์อยู่แล้วที่ถนน rue de l’Echelle แต่เนื่องจากพระองค์ต้องต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงในการเดินทางคลำหาถนนหนทางที่ซับซ้อน สุดท้ายก็ทรงหนีหนีไม่พ้นเงื้อมือของพวกตามล่า หากสมัยนั้นเส้นทางในย่านเขตเมืองลูเตเตียแห่งนี้จะไม่ซับซ้อน บางทีประวัติศาสตร์ฝรั่งเศสอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้

ผมทอดสายตามองพื้นดินสีเขียวเบื้องหน้า carrousel de Louvre เป็นสวนสวยงามกว้างใหญ่ จัดตกแต่งเป็นสามมิติ ผมนึกขอบคุณฤดูใบไม้ผลิอีกครั้งที่ทำให้ผมได้พบกับความชุ่มฉ่ำของสีเขียวสด โรเบิร์ต แลงดอน กับ โซฟี เนเวอร์ คงใช้เจ้าสวนเขียวๆนี้เองในการพรางตัวเพื่อหลบหนี ผมไม่แปลกใจเลยที่ทั้งสองคนหนีรอดเงื้อมมือของตำรวจปารีสได้สำเร็จ สมาร์ทคาร์ พาหนะของโซฟี เนเวอร์ดูคันเล็กกระจ้อยร่อยไปเลยหากเทียบกับความกว้างใหญ่ของสวนดังกล่าว และเมื่อถามตัวเอง ผมเองก็ตัดสินใจได้โดยไม่รอช้าว่าคงจะต้องสละสิทธิ์ในการเดินชมเจ้าสวนสีเขียวนี้ เนื่องจากความเมื่อยล้าของขาทั้งสองข้างเริ่มฟ้องขึ้นมาให้รู้สึกอยากนั่งพักขาโดยจิบกาแฟร้อนๆ ตามธรรมเนียมของฝรั่งเศสขึ้นมาทันที

ร้านกาแฟของลูฟท์อยู่ที่ชั้นล่างสุด มีลูกค้าสัญจรไปมามากมาย ผมอดชื่นชมประเทศฝรั่งเศสไม่ได้ในการที่สามารถหลอกนักท่องเที่ยวให้ออกกำลังกายโดยการเดินชมงานศิลปะจำนวนมากจนเมื่อยล้า แล้วมาเดินพักขาหรือชื่นชมของที่ระลึกที่ตนซื้อมาในร้านกาแฟ แต่ร้านกาแฟของที่นี่ก็อาจจะดีกว่าบ้านเราอยู่ตรงที่ว่า ไม่มีธรรมเนียมการไล่ลูกค้า แม้ว่าลูกค้าจะดิ่มกาแฟเพียงแก้วเดียวที่สั่งมาหมดไปนานแล้ว แต่ก็อีกนั่นแหละ..เมื่อท่องเที่ยวอย่างปารีสมีอะไรให้ดูให้ชมอีกมากที่น่าสนใจมากไปกว่าการนั่งพักขาในร้านกาแฟริมทาง นักท่องเที่ยวที่ดีควรจะรวดเร็ว เดินเก่ง นอนหลับ หรือมิใช่?

ผมไม่ลืมแวะชม La Pyramide renversée ปิรามิดหัวกลับที่ที่ซ่อนความลับมากมายในตอนท้ายของรหัสลับดาวินชี่ ปิรามิดแก้วหัวกลับนี้ตั้งอยู่ใจกลางพิพิธภัณฑ์ รายล้อมไปไปด้วยงานศิลปะจำนานหลายร้อยชิ้น หากปิรามิดหัวกลับมีชีวิต ผมคิดว่าเธอคงจะปวดเศียรเวียนเกล้ากับนักท่องเที่ยวจำนวนมหาศาลที่เดินผ่านหน้าเธอไปซื้อของที่ระลึกจากร้านที่ได้รับอนุญาตจากพิพิธภัณฑ์ที่อยู่รายรอบ แต่ตกดึกเธอคงจะมีความสุขเหลือเกินที่ได้ทอดตามองงานศิลปะที่เรียงรายอยู่รอบๆโดยมีบรรยากาศความมืดสลัวของกลางคืนเป็นใจ เพราะจุดนี้อาจะเรียกได้ว่าเป็นจุดศูนย์กลางของลูฟ

ผมเดินทางออกจากลูฟท์โดยผ่านทางทางออกปิรามิดแก้ว อันถือเป็นทางออกทางใหม่ที่เพิ่งสร้างขึ้นแล้วเสร็จในปี 1989

ปิรามิดแก้วของที่นี่สร้างเสร็จในปี 1989 ออกแบบโดยสถาปนิกอเมริกันเชื้อสายจีนที่ชื่อ I.M.Pei โดยเน้นให้ช่วยกระจายแสงไปยังสนามที่รายล้อมอยู่รอบด้านกับห้องที่อยู่เบื้องล่าง และทำหน้าที่เป็นประตูทางเข้าอีกทางหนึ่งด้วย

โรเบิร์ต แลงดอน เคยนิ่วหน้าเมื่อได้รับคำถามว่าชอบพีระมิดดังกล่าวหรือไม่ เขาคิดว่าหากยอมรับว่าชอบ ก็จะกลายเป็นคนอเมริกันไร้รสนิยม ในขณะที่หากตอบว่าไม่ชอบ ก็จะกลายเป็นการดูหมิ่นคนฝรั่งเศส เขาจึงแก้ปัญหาด้วยการตอบไปว่า “มิตแตร์รองเป็นคนกล้ามาก” เพื่อเป็นการเลี่ยงการวิจารณ์ตัวปิรามิดดังกล่าวโดยตรง แต่หันประเด็นไปที่ผู้ออกคำสั่งให้สร้างมากกว่า

ถ้ามีคนมาถามประโยคเดียวกับผม ผมคงตอบไปว่า ปิรามิดแก้วหน้าลูฟ ก็เหมือนเสาโอบิลิกซ์ของอิยิปต์ที่ตั้งอยู่ตรงจัตุรัสคองคอร์ดที่เดินผ่านมานั่นแหละ ขัดแย้ง แต่ชินตา กลายเป็นการผสมผสานที่ลงตัวไปโดยใช้เวลาเป็นตัวช่วย อดนึกไปไม่ได้ว่าหากเอาเสาหินโอบิลิกซ์แท่งเดียวกันไปวางตั้งไว้หน้าพระบรมมหาราชวัง หรือ วัดพระศรีสรรเพชรในจังหวัดอยุธยาแล้ว ผลจะเหมือนกันหรือไม่ แต่ผมก็ค่อนข้างแน่ใจว่า มันคงจะเป็นความคิดที่ไม่เข้าท่าสิ้นดี ประเทศฝรั่งเศสอาจทำอย่างนั้นได้ “เนียน” จริง เพราะความหลายหลายทางเชื้อชาติและวัฒนธรรมที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของสังคมนี้ไปแล้ว ผมไม่แปลกตาที่เห็นคนอาหรับเดินพูดภาษาฝรั่งเศสไพเราะเสนาะหู เช่นเดียวกับที่ไม่แปลกใจที่เห็นคนเอเชียไปซื้อขนมปังบาแก๊ตต์แท่งยาวมากินเป็นอาหารกลางวัน บางทีการมีอาณานิคมจำนวนมากในยุคสมัยล่าอาณานิคม อาจจะทำให้จิตวิญญาณของคนฝรั่งเศสปรับเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ เป็นข้อดีสำหรับคนต่างชาติที่ไม่มีการเหยียดสีผิว และเป็นข้อน่าหนักใจสำหรับคนฝรั่งเศสเองที่โดนประชากรจากประเทศอาณานิคมเดิมเข้ามาตั้งถิ่นฐานรกรากกันอยู่ทั่วไปเต็มไปหมด

อย่างนี้จะเรียกว่า โลกาภิวัตน์ โลกานุวัตร หรือ ผลแห่งกรรมกันแน่

....

ผมตัดสินใจใช้เมโทรสายหนึ่งในการแกะรอยอีกหน คราวนี้ผมนั่งบนเมโทร เพื่อไปลงที่สถานี Saint Paul สถานีดังกล่าวเป็นย่านเมืองเก่าหรือเขตมาเร่ Marais อันมีความหมายในภาษาฝรั่งเศสว่า เขตหนองบึง อันเป็นที่อยู่อาศัยของพวกผู้ดีในช่วงศตวรรษที่ 16 และ 17

ผมเดินหาถนน Vielle du Temple อันเป็นถนนทอดยาวที่เป็นเส้นทางสู่ย่านมาเร่ ชื่อถนนดังกล่าวมีความสำคัญกับการแกะรอยหนนี้ เนื่องจากเป็นชื่อถนนที่ตั้งตามชื่อของขบวนการอัศวิน Templar ซึ่งตามประวัติเองมีคำนิยามเพียงแค่ว่าเป็นนิกายอันเร้นลับของบรรดาราชนิกุลที่ทรงอำนาจทางด้านการคลัง อัศวินดังกล่าวหลบซ่อนอยู่ใต้ดินในปี 1312 แต่วิหารของพวกเขาก็ยังคงเป็นสถานที่ที่ตำรวจไม่แตะต้อง จนกระทั่งได้ถูกทำลายลงในปี 1811

ตามประวัติอีกเช่นกัน บริเวณสถานที่ดังกล่าวเป็นสถานที่ที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ถูกควบคุมตัวไว้ในขณะที่พระบิดาและพระมารดาทรงถูกสอบสวนและหายตัวไปอย่างลึกลับ ทรัพย์สมบัติมหาศาลของทั้งสองพระองค์ รวมทั้งจอกศักดิ์สิทธิ์ (Holy Grail) ก็พลอยสูญหายไปด้วย จึงเป็นที่มามากมายของตำนานดังกล่าวว่า Grail หายไปไหน

ผมไม่ทราบเหมือนกันว่า โรเบิร์ต แลงดอนจะรู้จักถนนนี้หรือไม่ แต่สมมติฐานของเขาในเรื่อง Grail ถูกต้องทีเดียว เพราะหาก Grail จะเคยอยู่ที่นี่ปารีส ก็คงไม่มีที่ไหนจะเหมาะเท่ากับย่านมาเร่แห่งนี้แล้ว เพราะย่านดังกล่าวถูกแวดล้อมไปด้วยย่านชาวยิวเจ้าของตำนานดาวหกแฉกของพวกเพเกินที่โรเบิร์ต แลงดอน หลงใหล และ ศาสนาคริสต์นิกายกรีก ออโธดอกซ์ ที่แสนลึกลับ

ในย่านนี้เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ปิกาสโซ่ จึงไม่น่าแปลกใจที่ความลึกลับของพวกยิวถูกแทนที่ด้วยนักศิลปะสมัยใหม่

....

ผมออกจากย่านมาเร่ภายหลังจากแวะชิมอาหารยิว เพื่อมุ่งหน้าไปยังโบสถ์ Saint- Sulpice

วิหารที่ “แห้งแล้งและเยือกเย็น” แห่งนี้มาถึงได้โดยเมโทรสายสี่ ซึ่งผมไปเปลี่ยนจากเมโทรสายหนึ่งที่สถานี châtelet ผมเดินลัดเลาะเส้นทางที่อาจจะเคยเป็นที่ตั้งของสมาคมลับหลายแห่ง เข้าประตูโบสถ์ Saint-Sulpice ที่นี่เป็นสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องรายที่ห้าของคืนนั้น หลังจากที่สิลาสฆ่ากลุ่มภราดรทั้งสี่ ก็มุ่งหน้ามายังวิหาร Saint-Sulpice แห่งนี้

วูบหนึ่งของความรู้สึก ผมสงสารซิสเตอร์ซองดรีนจับใจที่เธอโดนฆาตกรรม

สิลาสเข้าใจผิด เข้าใจผิดเหมือนที่อีกหลายคนเข้าใจในเรื่องเส้นกุหลาบ แม้จริงอยู่ที่ว่าในวิหาร Saint-Sulpice มีเส้นสีทองลากผ่านแท่นบูชาจริง เส้นสีทองขนาดกว้างหนึ่งเซนติเมตรดูโดดเด่นเหลือเกินบนพื้นหินอ่อนสีขาว เส้นดังกล่าวลากผ่านจากทิศเหนือสู่ทิศใต้ของโบสถ์ ลากผ่านแนวดิ่งของเสาโอบิลิกซ์อันมีชื่อว่า Gnomone ไปจนถึงยอดเสา

Gnomone หรือโนมอน ดังกล่าวมีชื่อเต็มว่า Le Gnomone Astronomique de l’Eglise Saint-Sumpice เป็นอุปกรณ์ที่สร้างขึ้นมาเพื่อการดาราศาสตร์ โดยมาติดตั้งในวิหารแห่งนี้ตั้งแต่ปี 1743 โนมอนดังกล่าวสร้างขึ้นมาเพื่อวัดการหมุนรอบดวงอาทิตย์ของโลก อันมีผลต่อเนื่องถึงเทคนิคการประดิษฐ์ปฎิทิน โดยการทำงานของโนมอนจะใช้การวัดองศาของดวงอาทิตย์ คล้ายการทำงานของนาฬิกาแดด โนมอนทำงานคู่กับผนังตรงข้ามในการบอกความเที่ยงตรงขององศาของดวงอาทิตย์ ซึ่งองศาของดวงอาทิตย์เองนั้น จะแตกต่างกันไปในแต่ละวันและแต่ละฤดู ในสมัยนั้นจะใช้วิธีการตีระฆังให้ดังกังวานไปทั่วปารีสเพื่อเป็นการบอกเวลาที่ได้จากโนมอน

ฝรั่งเศสใช้ Gnomone ในการคำนวณการทำปฎิทินในสมัยศตวรรษที่ 16 ในการทำปฎิทินชื่อ un calendrier grégorien อันเป็นชื่อตามคนสั่งทำหรือพระสันตปาปา Grégoire ที่ 13 ซึ่งปฎิทินดังกล่าวเป็นปฎิทินที่ยอมรับเทศกาล easter หรือ pâques ในระบบวันสำคัญทางศาสนาของฝรั่งเศสโดยวันสำคัญดังกล่าวจะถูกกำหนดโดยใช้เอาวันที่กลางวันกับกลางคืนยาวเท่ากัน หรือ l’équinoxe หรือวันราตรีเสมอภาค อันเป็นวันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิเป็นสำคัญ การกำหนดวันดังกล่าวใช้หลักการเดียวกันกับวันประกอบพิธีเฮียรอส กามอส พิธีที่แสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติของพวกเพนเกิล

หากสิลาสทราบเพียงน้อยนิดว่าเส้นสีทองดังกล่าวนั้น ไม่เคยได้รับการเรียกชื่อว่าเป็น “เส้นกุหลาบ” แล้วละก็ ซิสเตอร์ซองดรีนอาจจะไม่ถูกฆ่าตายก็ได้

เส้นสีทองดังกล่าวเป็นเส้น “เมอริเดียน” อันมีความหมายถึงเส้นที่สากในแนวดิ่งของเสา มิใช่เส้น “เมอริเดียน” ของโลกอันเป็นที่มาของการนับเวลาแบบกรีนิช ปารีสจึงมิได้ถูกลอนดอนปล้นเอาความโดดเด่นในกรณีนี้ไป ประเทศฝรั่งเศสจึงจะได้ไม่ต้อง “หมั่นไส้” ประเทศอังกฤษเพิ่มขึ้นอีกรายละเอียดหนึ่ง

Rose Line

....

จากวิหาร Saint-Sulpice ผมเดินนั่งเมโทรสายสิบสองไปลงที่สถานี Madeleine เพื่อไปต่อเมโทรสายสิบสี่ มุ่งหน้าไป Gare Saint-Lazare ที่ที่โรเบิร์ต แลงดอน และโซฟี เนเวอร์ซื้อตั๋วรถไฟไป Lille

สถานีรถไฟในปารีสมีด้วยกันหลายสถานีขึ้นอยู่กับว่าเดินทางไปภาคไหนของฝรั่งเศส

การเดินทางไปทางภาคกลางและภาคใต้ ต้องไปขึ้นรถไฟที่ Gare de Lyon ในขณะที่การเดินทางไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือต้องไปที่ Gare Montparnasse

การเดินทางไปภาคตะวันออก ต้องไปขึ้นรถไฟที่ Gare de l’Est ในขณะที่การเดินทางไปเมืองเหนือต้องไปขึ้นรถไฟที่ Gare du Nord

Gare de Saint-Denis เป็นสถานีปลายทางของการเดินทางไปชมวิหาร Saint-Denis ที่มีเอกลักษณ์ตามสถาปัตยกรรมโกธิคที่โดดเด่นมาก ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของปารีสประมาณห้ากิโลเมตร เป็นสถานที่สร้างขึ้นในปี 630 โดยพระเจ้าดาโกแบร์ (Dagobert) ใช้เป็นที่ฝังศพกษัตริย์และราชินีหลายพระองค์

ผมไม่ทราบว่า โรเบิร์ต แลงดอน รู้หรือไม่ว่า Gare Saint-Larzare นั้นไม่มีรถไฟไปเมือง Lille เพราะการเดินทางไป Lille อันเป็นเมืองเหนือ ต้องขึ้นรถไฟที่ Gare du Nord และ Gare Saint-Larzare ที่โรเบิร์ต แลงดอนเลือกก็มียานพาหนะให้เลือกสองประการคือ RER สำหรับการเดินทางไปเมืองรอบนอกปารีส และ รถไฟที่จะออกไปต่างเมือง อย่าง Rouen หรือ La Havre แต่ไม่มีขบวนไหนไป Lille

แต่เนื่องจากสถานีรถไฟเป็นที่ที่ซื้อตั๋วรถไฟของต่างสถานีได้เสมอ ดังนั้นบางที โซฟี เนเวอร์ อาจจะทำถูกแล้วที่ซื้อตั๋วที่นี่และฉีกตั๋วทิ้งไปดีกว่าเดินทางไปหา Gare du Nord เพื่อเดินทางไป Lille จริงๆ ซึ่งจะเสียเวลามาก เพราะต้องขึ้นเมโทรถึงสองสาย กว่าจะเดินทางไปถึง รับรองว่าไม่พ้นมือตำรวจแน่นอน

และบางทีหากทั้งสองคนถูกควบคุมตัวได้ ณ Gare Saint-Larzare นี้ ผมเองก็อาจจะไม่ต้องเดือดร้อนเดินทางออกนอกประเทศมาทำงานชิ้นนี้ก็ได้

....

แสงแดดในยามอัสดงของฤดูใบไม้ผลิปกคลุมปารีสในสายตาของผมให้ดูนุ่มนวลอบอุ่น ยามเย็นที่มาเยี่ยมเยือนมีความหมายถึงการได้หยุดพักรับประทานอาหารฝรั่งเศสชั้นดี ผมคิดว่าจะกลับไปใช้บริการอาหารในโรงแรม น่าเสียดายที่ว่าโรงแรมชั้นหรูแห่งนี้มีบริการอื่นๆมากมาย แต่ผมกลับไม่มีเวลามากพอที่จะใช้บริการเนื่องจากจะต้องรีบกลับไปเขียนรายงานให้เจ้านายเพื่อนำไปส่งให้หน่วยเหนือ

ในเวลาหนึ่งวันที่ท่องเที่ยวอยู่ในปารีส..เมืองหลวงอันแสนโรแมนติกเมืองนี้ ผมพบคำตอบจากคำถามที่ผมสงสัยมาเสมอเกี่ยวกับความอยากรู้ ความจริง และ ความลับ

เพราะความอยากรู้ในความจริง ผมจึงมาค้นหาความลับ ณ ที่แห่งนี้

ปฎิเสธไม่ได้ว่าเพราะความลับ ทำให้ความจริงทรงคุณค่าขึ้น ดังเช่นที่ผมพบความจริงว่า gnomone ในโบสถ์อันแห้งแล้งเยือกเย็นนั้นเป็นอุปกรณ์ดาราศาสตร์ที่ใช้เป็นเครื่องวัดเวลาในการทำปฎิทินมาช้านาน มิใช่เส้นกุหลาบอย่างที่โรเบิร์ต แลงดอนเคยสนใจเรียกขาน แต่ในระหว่างการค้นพบดังกล่าว เมื่อมองไปรอบๆเพื่อดื่มด่ำบรรยากาศ ผมก็พบว่าวิหารsaint sulpice เป็นโบสถ์เงียบๆที่สวยงามอีกที่หนึ่ง นอกเหนือไปจากโบสถ์ชื่อดังที่เคยให้แรงบันดาลใจกับ วิกเตอร์ ฮูโก แบบ Notre Dame หรือ โบสถ์อันเป็นฉากหลังของการเดินทางของศิลปินทั้งหลายแบบ Sacre Cœur ในย่าน Montmarte หรือจะเป็นการค้นพบจากการหมุนแผนที่เมโทรที่อยู่ในมือเพื่อหาเส้นทางไปแกะรอย แล้วผมก็ค้นพบว่าในเมโทรสายเจ็ด มีสถานีที่ชื่อ château-Landon พ้องกับชื่อของโรเบิร์ต แลงดอน

ผมเดินทางมาหลายหมื่นไมล์กิโลเมตร เพราะความอยากรู้ในความจริง มาเพื่อค้นหาว่าความลับของรหัสลับดาวินชี่ในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องห้ารายนั้นมีความจริงแต่ไหนเพียงใด แต่ในเส้นทางของการค้นหาความจริง ในขณะที่สองเท้าก้าวย่างและรู้สึกเหมือนตัวถูกเหวี่ยงไปมาบนระบบขนส่งมวลชนทรงประสิทธิภาพแห่งนครปารีส ผมก็พบความจริงเรื่องอื่นๆที่อยู่นอกเหนือจากการวางแผนในค้นหา

บางทีเสน่ห์ของเรื่องราวทุกเรื่องในโลกนี้ อาจจะอยู่ที่ว่าเราไม่รู้ว่ามันเป็นความจริงหรือความลับก็ได้ เหมือนดังภารกิจที่ผมได้รับมอบหมายมาในครั้งนี้ ก่อนหน้าที่ผมจะมาที่นี่ ผมไม่รู้หรอกว่าผมจะได้พบความจริงมากน้อยแค่ไหนเพียงใด แต่การค้นพบความจริงจากเรื่องที่ตั้งเอาไว้ก็ทำให้ผมตื่นเต้นกับการค้นพบ ซึ่งไม่ได้ต่างอะไรไปจากการค้นพบความเหมือนหรือพ้องโดยบังเอิญจากชื่อของสถานที่ พบ château-Landon และพบถนน Vielle du Temple ที่คนช่างปะติดปะต่ออย่าผมสามารถโยงและดึงเข้าไปให้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการแกะรอยครั้งนี้ได้

บางทีผมอาจจะเหมือนกับ โรเบิร์ต แลงดอน ตรงที่ว่าเราไม่เคยรู้หรอกว่าที่ไหนมีความจริง ที่ไหนมีความลับ ความจริงที่เรามีเป็นความจริงแท้หรือไม่ เท่าๆกับที่เราคลางแคลงใจเสมอว่าความลับที่เรามีอยู่มีความเป็นความลับแค่ไหน

เพราะสมองของคนทำงานโดยใช้ความเชื่อมโยงและการปะติดปะต่อจากสิ่งต่างๆ ส่งผลให้มีการแปรผลลัพธ์อย่างสมบูรณ์ และการทำงานดังว่าของสมองก็ขับเคลื่อนโลกได้มากมายมานักต่อนักแล้ว

ผมเดินทางกลับที่พักเลขที่ 15 Place de Vendôme จัดกระเป๋าเตรียมตัวให้มิให้พลาดเที่ยวบินต่อไป การแกะรอยจากความลับของผมครั้งนี้จบสิ้นแล้ว กลับไปผมก็จะต้องเขียนรายงานส่งเจ้านาย ก่อนที่จะพักผ่อนสบายๆอยู่กับบ้านเป็นเวลาสามวัน ถือเป็นรางวัลจากค่าเดินทางและค่าเดินเท้าจนขาขวิดที่นี่

ผมแจ้งความประสงค์กับทางโรงแรมเพื่อขอใช้บริการรถไปยังสนามบิน ขณะที่เอนตัวลงรองรับกับเบาะนุ่มๆ สายตาทอดยาวไปยังสัญลักษณ์แห่งปารีส – หอไอเฟล, ในวูบหนึ่งของความอิ่มเอมกับความจริงที่ได้รับจากการแกะรอยรหัสดาวินชี่ อันเป็นสัญลักษณ์ของงานที่สำเร็จตามที่ได้รับมอบหมาย ผมก็เกิดความสงสัย

ผมได้ทำลายเสน่ห์ของความลับในเรื่องนี้ในหัวใจของใครอีกหลายคนไปหรือเปล่า

....